Londra’nın üzerine çöken akşamüzeri sisi, Thames Nehri’nin çekilen sularıyla birlikte ağır, metalik bir koku bırakıyordu. Nehrin balçıkla kaplı kıyısında, 'Tosher' denilen kanalizasyon toplayıcılarından birinin cesedi, sanki nehrin kendisi tarafından kusulmuş gibi duruyordu.
Baş Müfettiş Mordant Clockwell, siyah deri eldivenlerini sıkarak cesedin başında bekliyordu. Not defterine bir şeyler karalarken, arkasından gelen hafif ayak seslerini duydu. Sör Alistair Montgomery Vance, üç iplikli İngiliz tüvit takımı ve milimetrik ortalanmış kravatıyla, çamur deryasının ortasında bir vaha gibi belirmişti. Gümüş saplı şemsiyesini bir baston gibi kullanarak cesede yaklaştı.
"Bu çamur, terzimin kabusu olacak Mordant," dedi Alistair, monoklunu düzelterek. "Ancak bu sefilin elindeki şey, terzimin yıllık kazancından daha değerli görünüyor."
Alistair, gümüş mezurasını çıkarıp cesedin kaskatı kesilmiş parmakları arasındaki nesneyi ölçtü. Bu, üzerinde aristokratik bir ailenin mühür izini taşıyan, ince işçilikli gümüş bir şeker maşasıydı. "Bir kanalizasyon faresinin elinde bu zarafet... Zamanın ruhuna aykırı bir simetri."
O sırada, sisin içinden Dorian Vesperton belirdi. Sırtında ağır fotoğraf ekipmanları, elinde ise meşhur magnezyum flaşı vardı. Yüzündeki melankolik ifade, ölümle olan samimiyetinden kaynaklanıyordu. "Ölüm, en dürüst pozdur," dedi Dorian, ipek mendiliyle kamerasının lensini silerken. "Ona hak ettiği ışığı vermeliyiz."
Cesedin hemen gerisinde, bir Workhouse (Düşkünler Evi) gardiyanı titreyen elleriyle şapkasını tutuyordu. "Sadece bir hırsız efendim," diye mırıldandı gardiyan. "Efendilerin çöplerini karıştırırken boğulmuş olmalı."
Mordant Clockwell, gardiyanın sesindeki yapay titremeyi fark ederek not defterine bir işaret koydu. "Boğulan bir adamın parmakları, bu kadar sıkı bir kavrayışla gümüşü tutamaz gardiyan. Bu, ölüm anındaki son bir tutunma, bir kanıt bırakma çabasıdır."
Dorian, ekipmanlarını kurdu. "Gümüş Bakış" tekniğini kullanacaktı; ölülerin göz kapaklarına sürülen gümüş nitrat karışımı, flaş patladığında bakışların canlanmasını, sanki ruhun bedene bir anlığına geri dönmesini sağlıyordu. Dorian, minyatür büyüteciyle cesedin göz kapaklarına karışımı uygularken duraksadı.
"Işığı hazırlayın," dedi Dorian, sesi bir fısıltı gibi çıktı.
Magnezyum flaşı, Thames kıyısını bembeyaz bir şimşekle aydınlattı. Patlama anında Dorian’ın gözleri, vizörden gördüğü o tek kareye kilitlendi. Fotoğraf plakası banyoda şekillenirken, Dorian'ın elleri titredi.
"Alistair, şuna bak," dedi Dorian, gümüş nitratın henüz kurumadığı ıslak plakayı göstererek.
Alistair monoklunu yaklaştırdı. Fotoğrafta, kurbanın göz kapaklarının altından sızan kan damarları, gümüş bakışın yarattığı o suni canlılıkla birleşince korkunç bir gerçeği ortaya çıkarmıştı. Gözlerin içindeki kılcal damarlar patlamıştı; bu bir boğulma değil, profesyonel bir elin uyguladığı, dışarıdan iz bırakmayan ama içten gözleri kör eden bir basınçla gerçekleşen boğmaydı. Daha da önemlisi, gümüş maşanın yansıması, kurbanın göz bebeğinin tam ortasında, gardiyanın kemerindeki gümüş bir mühürle eşleşiyordu.
"Gümüş bakış yalan söylemez," dedi Dorian hüzünle. "Bu adam kanalizasyonda boğulmadı. Birileri onu yukarıda, aristokrat bir sofranın artıklarıyla boğup buraya attı."
Alistair, gümüş saplı şemsiyesini gardiyanın göğsüne dayadı. "Viktorya döneminin nezaketi, bazen en vahşi cinayetleri örtmek için kullanılan ipek bir örtüdür gardiyan. Ama ne yazık ki bizim fotoğrafçımız, o örtünün altındaki çürümeyi dondurma konusunda bir deha."
Gardiyan, Alistair’in buz gibi bakışları altında ezilirken, Mordant Clockwell kelepçelerini çıkardı. Aristokrat bir ailenin skandalını örtmek için kurban edilen bu 'küçük adam', son nefesinde çaldığı değil, kendisine saplanan o gümüş parçayı bir kanıt olarak saklamıştı.
Dorian, son bir kez nehre baktı. Plakadaki gümüş bakış, batan güneşin son ışıklarıyla parladı. Bir hayat sönmüş, ama bir gerçek, gümüşün soğuk ışığında ebediyen donmuştu.
Gizemli bir yorum bırak
Yorum Gönder